“Boyd? Doe de deur open Boyd!”, hoor ik Carla roepen. “Ga weg!”, schreeuw ik snauwend terug. Ik lig op bed en weet met mijn emoties geen raad. Zo lig ik daar een kwartier terwijl er van alles door mijn hoofd spookt.
“Boyd? Boyd?”, hoor ik Aline vragen aan de andere kant van de deur, “Alsjeblieft, doe de deur open Boyd.” Ik besluit de deur open te doen, maar alleen om te zeggen dat ik haar niet meer hoef te zien. Ik open de deur, maar voordat ik iets kan zeggen drukt Aline haar lippen stevig op de mijne. Ik word helemaal overdonderd door deze plotselinge zoen en weet geen woord uit te brengen. Ze moet glimlachen door mijn reactie en zegt: “En ga nou niet beweren dat die niet echt was!”.
Ik kan er niets aan doen, ik houd gewoon te veel van haar. Ik omhels haar en voor een paar minuten blijven we zo staan. “Weet je nog, van die appel?”, vraagt ze. We moeten allebei erg lachen, terwijl onze ogen elkaar niet loslaten. “Dat was echt.”, zegt Aline, “En al die keren dat we samen hebben gelachen, die waren ook echt. Jij en ik, zijn echt. Wij zijn echt, Boyd!” Er komt een gevoel over mij dat lijkt op het gevoel van ‘thuis’, maar dan in de goede zin van het woord. Alleen dit gevoel heeft nog een extra dimensie. Ik denk dat men die dimensie ‘liefde’ noemt.
“Ik heb besloten ontslag te nemen.”, zegt Aline na een korte stilte, en kijkt me aan. “Ik kan hier niet meer werken, nu. Waarom kom je niet bij mij wonen, Boyd?” Ik weet niet hoe ik hier op moet reageren, en kijk opzij. Dan zie ik Carla in de deuropening staan. Ze heeft tranen in haar ogen, glimlacht en knikt met een blik in haar ogen die mij zegt dat het goed is. Vervolgens omhels ik Aline weer, deze keer steviger dan eerst, en ik ben voorlopig niet van plan om los te laten.
“Kom, laten we gaan”, zegt Aline, ”Er is zoveel dat ik je wil laten zien!” Ik vind het niet eens nodig om de spulletjes mee te nemen die ik bij me had toen ik hier kwam. Alleen de foto die Carla mij had gegeven steek ik in mijn broekzak. Want, zoals ze had gezegd, wil je verder in je leven dan is het verleden een niet te vermijden hoofdstuk. “Bedankt voor alles, Carla”, zeg ik terwijl ik haar omhels. “Graag gedaan”, antwoord Carla mij, “Ik heb er zelf ook veel van geleerd.”
Terwijl Aline en ik richting de lift lopen, zien we een jongen uit de lift komen. Ineens stopt hij en zegt tegen zichzelf “Weet jij waar we heen moeten? Ja, zou je denken? We kunnen altijd even kijken.” Aline en ik kijken elkaar aan, we hoeven niets te zeggen, we weten precies wat de ander denkt. “Kom”, zeg ik, “Laten we hier weg gaan.”

Ik kan mij niet veel meer herinneren van die dag, behalve dat er heel veel mensen huilden. En de meesten waren in het zwart gekleed. Ik weet ook dat m’n moeder nergens was, en dat m’n vader nors keek toen ik schreeuwde om mama.
Achteraf is dat alleen maar logisch, die dag was de begrafenis van mijn moeder, maar dingen als goed en kwaad, en ook de dood – volgens sommigen een onderdeel van het leven, volgens mij het tegenovergestelde van leven – besef je op die leeftijd niet. Die dag bleek ook een keerpunt in mijn jeugd te zijn. Diezelfde dag nog moest ik van m’n vader de donkere kelder in. Ik heb gejankt tot ik niet meer kon. Op een gegeven moment kwam er weer licht onder de kelderdeur vandaan. Een nieuwe dag zo besefte ik. Ik weet nog goed de eerste keer dat de deur open ging.
Het felle licht verblinde mij, maar eindelijk kon ik weg uit deze donkere plaats. Bovenaan de trap zag ik in de deuropening iemand staan, waarvan het alleen maar logisch was dat het m’n vader was. “Papa!”, riep ik, terwijl ik de trap opkwam. Mijn vader zette een dienblad neer en sloot de deur weer. Een gevoel van hopeloosheid, machteloosheid en verdriet kwam over me. Op het dienblad lagen twee boterhammen en er stond wat te drinken.
Ik ging slapen wanneer er geen licht meer onder de kelderdeur naar binnen scheen, ik at wat mijn vader achterliet bovenaan de trap. Tien treden had de trap, niets was zekerder dan dat. Ik heb ze zo vaak geteld, niet alleen als ik de trap op ging om m’n eten te eten. Er was verder toch niets te doen. Ik weet niet hoe lang het heeft geduurd, maar op een dag toen ik wakker werd was er ineens een jongetje in de kelder.
“Zullen we spelen?”, hoorde ik iemand vragen. Ik schoot wakker. “Zullen we spelen?”, vroeg iemand me weer. Ik had niet gehoord dat er iemand binnengekomen was. “Wie ben jij?”, vroeg ik. “Ik ben Stefan…”, antwoordde de jongen, “Ik ben de locomotief, en jij moet achter mij aan, jij bent de trein.” Vanaf die dag was ik niet meer alleen in de kelder, Stefan was m’n vriend.

“Uh, ik kleed me even om, momentje.”, zegt Aline terwijl ze de deur weer sluit. Eventjes sta ik te wachten in de stille donkere gang. Dan komt Aline, aangekleed haar kamer uit. Zonder iets te zeggen lopen we naar de kantoorruimtes met de eigenaardige computers. Computer zeven staat helemaal in een hoekje. Terwijl we wachten tot de computer opstart, draait Aline zich naar mij. “Ik…”, ze kijkt even opzij, “Ik mag je echt heel erg, Boyd.” We glimlachen naar elkaar, maar worden onderbroken door het opstartgeluid van Windows. Aline moet even zoeken, maar vindt al snel een lijst met filmbestanden. Kamer zeven. We mochten er niet naar binnen, maar niemand heeft gezegd dat we er niet naar mogen kijken via camerabeelden. De kamer is ongeveer even groot als de andere kamers, met als enig verschil dat er maar één bureau met één computer staat. Maar verder gebeurt er niets in de kamer. “Kunnen we niet doorspoelen, of zo?”, vraag ik aan Aline. Na het hele bestand afgezocht te hebben, openen we een andere. Nu is het wel raak, twee mensen komen binnen met de rug naar de camera, en gaan bij de computer staan. De een is een vrouw, de ander een man, aan het pak te zien is het Ronald. Het lijkt wel of ze bespreken wat er op het scherm staat. Als ze uitgepraat zijn draaien ze zich om naar de deur…
Ik ben met stomheid geslagen wanneer ik zie wie de vrouw is. “Wat is er?”, vraagt Aline wanneer ze m’n reactie ziet, “Ken je haar?”. “Ja, ik ken haar”, antwoord ik, “dat is Carla. De maatschappelijke werkster die me al heel veel geholpen heeft, me ook aan dit baantje geholpen heeft. Maar wat doet ze in kamer zeven? “ Ik moet deze schok even verwerken en zit als vastgenageld op m’n stoel. “Wat nu?”, vraagt Aline mij, “toch maar naar binnen?”. “Ik weet het niet hoor”, zeg ik. “Niemand hoeft het te weten te komen...”, zegt ze. “Nou goed dan”,   geef ik uiteindelijk toe.
Niet veel later staan we in de grote lege kamer, bij het bureau. ‘com16’ staat op de computer, de computer die we vanmiddag niet konden vinden. Als Aline een bestand opent zien we inderdaad onze kamer. “Kijk daar zit ik, op de bank”, zeg ik terwijl ik wijs naar de monitor. “Maar Stefan was daar ook toch bij?”, vraag ik mezelf hard op af. Huh? Ook verderop in de filmpjes geen spoor van Stefan! Ineens wordt alles duidelijk. Ik laat me vallen in een stoel achter mij terwijl de waarheid me raakt als een klap in m'n gezicht. Nu snap ik waarom de meeste mensen Stefan negeerden, en waarom hij altijd wakker was als ik wakker werd en zijn bed dan altijd zo netjes opgemaakt is. Stefan is niets meer dan het product van mijn geest! “Boyd.”, hoor ik een vertrouwde stem achter mij zeggen. Ik draai me om en zie Carla en Ronald staan in de deuropening. “Carla!”, roep ik opgelucht. “Dus, alles was nep? Om mij te laten inzien dat ik.. Dat Stefan niet echt is?” “Ja, Boyd”, antwoord Carla. Ik draai me om naar Aline en kijk haar vragend aan. “Dus jij zat ook in het plan?”. “Ja, dat klopt”, antwoord ze, “Maar…”. De tranen wellen op in m’n ogen. “Er is niets meer over”, onderbreek ik haar, “Stefan is niet echt, en jij bent niet veel echter!” Door emoties overmand ren ik de kamer uit, weg van alles en iedereen...